niedziela, 30 kwietnia 2017

ZOSTAŁAM ZNICZEM

,,ZOSTAŁAM ZNICZEM"-kiedyś się przejęzyczyłam, to taki jakby szyfr zamiast ,,zostałam z niczym"

Za bardzo się przywiązuje się i za szybko; zbyt mocno mi zależy na ludziach, którym nie jestem potrzebna do życia.

Ufam, niby nie jestem zbyt ufna, a jednak zaufałam, po co? Głupie przeczucie, mówiące ,,możesz mu zaufać".

Któż by się tego wszystkiego spodziewał?

Wiedziałam. Po prostu to wiedziałam, ale i tak zrobiłam inaczej.
W tym momencie zaczęłam się zastanawiać czy nie lepiej by było już z nim być tylko po to żeby go mieć przy sobie. Wiem, że to by było chamskie dlatego tak nie zrobiłam, zbytnio mi zależy, no a teraz mam.

,,Zawsze możesz zadzwonić jak masz problem" ,,Pamiętaj, nieważne czy będziemy wrogami, przyjaciółmi zawsze ci pomogę". NIE POMOŻESZ.

A ostrzegali mnie wszyscy ,,nie pakuj się w to" ,,po dwóch miesiącach się znudzi". No, ale przecież nie powinno się wierzyć ludziom i plotkom, ja chyba zacznę.

Zawsze tak jest, dlaczego ja się daje nabrać?

Usłyszałam kiedyś ,,jesteś za dobra"- jestem. Powinnam wszystkich kopnąć w dupę. Ale tego nie zrobię, bo ja bym się czuła gorzej niż osoba, której bym dała tego kopa.

Dlaczego mam taki charakter?

Powinnam być chamska, wtedy nie ja bym cierpiała.

Chcę mi się ryczeć, akurat jak zaczęłam pisać post ,,jak nie myśleć". Paradoksalna sytuacja. Chyba powinnam przestać, powinnam być przyzwyczajona.

Od dzisiaj wszyscy na dystans.

Koniec.

Tym razem to nie ja zostanę zniczem.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz