Jedyny plus świąt jest taki, że mamy wolne od szkoły i dostajemy prezenty. Dzisiaj zastanawiałam się jak wyglądają święta w innych rodzinach, czy też są tak bezsensowne i męczące jak u mnie.
Co roku jest może nie identyczna, ale podobna historia.
Przychodzimy trochę wcześniej, pomagamy w przygotowaniach. Reszta rodziny <nie jest nas wiele, ale jednak> dociera, zasiadamy do stołu.
Oczywiście zaczyna się marudzenie najmłodszych, da się przeżyć sama zachowywałam się tak samo. Po jedzeniu osobiście wolałabym wrócić do domu, ale po co? Lepiej tracić czas i udawać, że jesteśmy prawdziwą rodziną, która spędza wspaniałe święta.
Nieważne czy to Boże Narodzenie czy Wielkanoc, są prezenty. Otwieramy. Dzieci zafascynowane nowymi zabawkami, można z nimi chwilę posiedzieć i się pobawić. Pozory normalności.
W tym momencie powinniśmy się wszyscy rozejść, a nie siedzieć na przymus. Dzieci zaczynają się denerwować, ja nudzić, moją mamę boleć głowa, ,,mężczyźni" pić, babcia przynosić jeszcze więcej jedzenia i marudzić, że nikt go nie je. Zaczyna się robić napięta atmosfera, podnoszenie głosu, przenoszenie do innych pokoi. Nienawidzę tego, strata czasu i nerwów.
Nie lubię siedzieć przy stole niewiadomo ile, moja mama tak samo, więc wzięłyśmy dzieci na spacer. Oczywiście po 30 min zaczęła padać, a właściwie lać, więc zadzwoniłyśmy po ciocie. W drodze powrotnej jeden z kuzynów (4-letni) podsumował nasze święta mówiąc ,,Te święta wyszły niefajnie". Co najgorsze, są takie co roku..
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz