Nie potrafiłam wyjść ze szkoły, poszłam na lekcję do młodszej koleżanki, na swoje iść nie chciałam bo zostały 4 osoby, z którymi nie bardzo się zadaję. Po tej miałam iść do domu, ale siedziałam z kolegą z klasy na korytarzu. Zaczęliśmy rozmawiać o tym, że większość osób cieszy się z zakończenia edukacji w tej szkole i niewidywania się ze sobą codziennie. My jakoś mamy inne podejście, będziemy za wszystkimi tęsknić i nie chcemy jeszcze odchodzić. Jestem ciekawa ile ludzi tak samo podchodzi do końca liceum tak jak większość mojej klasy... Przecież 3 lata widywaliśmy się praktycznie codziennie, wycieczki, imprezy. Nie mogę zrozumieć jak można się cieszyć z tego, że to koniec i że nie będą tęsknić, jak to jest możliwe? Przecież w miarę zgrana jest nasza klasa.
Poszłam na jeszcze jedną lekcję do mojej koleżanki, na przerwie się z nią pożegnałam, oczywiście rozpłakałam...
Nie dochodzi to do mojego mózgu, że jutro koniec szkoły, a od czwartku matuuuryyy. A ja nadal nic się nie uczę, tylko łut szczęścia sprawi, że zdam dobrze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz